Groundhog Day ✅ 78

 by Harold Ramis, 1993, 1h41min

Time loop filmleri kategorisinin en bilineni, en belirgini, en terimleşmişi ve büyük ihtimalle hafifliğine rağmen en güzeli. Groundhog Day'imsi  terimini uzun zamandır kullanıyorum bu filmi daha önce hiç izlememiş olmama rağmen o kadar yerleşik bir film. Çoğu açıdan hafif hafif iyi. Aşırıya kaçan bence hiçbir yanı yok. Geçen zamanla birlikte kazandığı çok iyi bir Zeitgeist'ı var ve filmle de çok uyumlu. Ana kahramanı dönüştürdüğü karakter hoş, bulunduğu yer mükemmel, time loop psikolojisini iyi işliyor ama her şeyin bir hafiflik bulutu içinde değerlendirildiğini akılda tutarak diye eklemeli. Bir tekrar filmi olmanın etkisiyle film kendini film içinde geliştirebiliyor ve mükemmelleştirebiliyor. Fikrin giriş ve gelişme kısmı iyi planlanmış ve iyi işleniyor ama sonuç...

Evet böyle bir filme sonuç yazmak zor ama bir parmak şıklatmasıyla yeni güne gelmek biraz bende oturmuyor. En azından ne mantıkla tekrar noktası aşılıyor onu bilmek lazım sanki. Rita aşık oldu diye mi oldu? Tüm olasılıklar arasından en iyi gün yaşandığı için mi oldu? Sağlık sigortası aldı diye mi? Ya da başka bir şey mi diye gider durur bu. Bence bunu bilmemek seyirci adına olumsuz. Filmin son kısmını (ki bu film için değeri oldukça yüksek) bağlamada ve seyirciyi ikna etmede yetersiz kalıyor. Bu yetersizlik çok değerli bir noktada olduğundan akılda kalıcı olması çok doğal. Bir tekrar filmi, tekrarın kırıldığını gösteriyorsa nasılını da kesinlikle göstermeli yoksa bizim kafamızda tam olarak olmasa da o tekrar devam edecek. Açık uçlu sonlar sanki kırılma var mı yok mu diye sürüncemede kaldığın filmler için işe yarayan araçlar. Bunun gibi kırılmanın olduğu bir filmde açık uç hem yakışmıyor hem de filmden çalıyor. Bence en büyük eksik bu filme dair. 

Biraz daha küçük bir eksik de Rita karakteri. Tekrarın kırılmasına sebep gibi gözüken bu karakterin bu kadar içinin boş hissettirmesini pek kabul edemiyorum. Boş çünkü bir karakter olarak değil aynı günü tekrar eden Phil'in filmi bitireceği kadın olarak mevcut filmin en başından itibaren. Bu Rita'ya yapılmış bir ayıp. O loop'u kırabilecek kadar güçlü bir karakterse içi daha dolu olmalı, sadece bir aşk opsiyonu olarak gözükmemeli. Hafif saf ve tatlı kız tiplemesine bile okey'im ama bir noktada derinleşmesini beklerdim. Tabi bir gerçekliği de unutmadığımı belirtmek isterim, aynı günü sürekli sil baştan yaparak tekrar eden bir karakter olarak gelişmesi güç onun da farkındayım. Ama bir yandan da Rita'dan daha küçük karakterlerin bile arka plandan çıkıp derinleşmeye dair az ve küçük de olsa adım attığı anların olduğu bir filmde bir tek Rita ve Larry o adımı bir türlü atmıyor. Belki de bu iki karakterin filmin başından beri olmasından kaynaklı, ya da pek de arka planda olmamaları yüzünden atladıkları bir seviye olmamasından. 

Çok yazdım ez cümle tatlı film işte, izlemeye değer. 

p.s. bu bana yaşansa ne kitap okurdum var ya üff.

78
10.02.2025