Bitirdikten Sonra

 by Füsun Alver, 2007, 04.02.2025 # Kitabın 2007'den olması baya problem çünkü gazetecilik internetle beraber inanılmaz bir değişim yaşadı. 2007'de tam o kırılmaların olduğu dönemlere denk geliyor o yüzden biraz tarih kitabı gibi bakmalı sanırım. # İnsomnia'sı olanlar gözünüz aydın. İlaca falan gerek yok şu girişi 1 sayfa okuyun uyursunuz zaten. # Bu kitap kendini anlatmada inanılmaz seviyede kötü bir kitap. Halihazırda var olan kuramları olduğu gibi ya da daha basit anlatmak yerine veya onları güncellemek yerine aynı şeyleri bir daha bir daha bir daha söylüyor. Hani sırf dolu gözüksün diye uğraştığımız ödevler olur ya aynı onun gibi. Beki ben anlamıyorumdur ama benim kadar bir okura verdiği his bu maalesef.  #Kitabın önemli bir kısmını sadece gözümle okuyorum. Anlamak düşünmek gibi hiçbir eyleme giremiyorum. Aslında böyle bir noktada bırakmam gerekir kitabı ama sıkılma sınırlarımı test etmek istiyorum.  Çok yorucu bir kitap, eski bir kitap (en azından güncelden uzak), zo...

 by George Orwell, 1945, 01.02.2025 Bunca yıldır okumaktan imtina ettiğim bu kitabı sonunda okumaktan mutluyum. Aslında oldukça kısa bir kitap ama bir kaç gün sürdü bitirmesi. Bu oldukça politik, hatta popüler politik kitap aslında sanıldığı kadar politik değil bence. Bir sistem eleştirisi mi? Evet. Özellikle sosyalizme ama aynı anda liberalizme de sallıyor mu? Evet. Güncel veya geçmiş sistemsel sorunlarla kesişiyor mu? Evet. Ama asıl eleştirisi, hatta bir eleştiri de değil parmakla gösterdiği o şey, o eylem aslında unutmak ya da daha genel haliyle hafıza.  Hafıza biz hayvanlar için çok önemli. Devrimler her zaman yaşanır hep yaşanır önemli olan onları doğru hatırlamaktır. Eğer hayvanlar unutursa isimler, semboller, amaçlar, araçlar, yüzler ve hatta formlar karışır. Ve biz Türkiye'deki hayvanlar olarak hatırlamak zorundayız. Eğer devrim sonrası gelişmiş bir ulus istiyorsak kesinlikle hatırlamak zorundayız. Ama Türkiye'nin de olayı bu kimilerimiz çok iyi hatırlarken çok büyük b...

 by Anne Buscha - Szilvia Szita, 2013, 16.01.2025 # Ben bunu niye okuyorum? # Maraton koşmak gibi bir şey bu kitap. Çok yoruluyorum, nefesim kesiliyor ve düşünmeden edemiyorum böyle bir ders kitabı yerine full konu anlatımlı bir kitapla daha hızlı ve sağlam mı öğrenirdim Almancayı? Okuması zordu. Zaten niye okuduğumu da pek bilmiyorum. Bir insan pek konu anlatımı da olmayan bir ders kitabını niye okur ya da neden sadece okur? Tamam başka almanca kitabım yok şu an ders kitapları dışında, tamam geri dönmek iyi olabilir dil adına ama tam değil. Tam edecek şeyi biliyorum sanırım ama yazmaktan çekiniyorum sanırım. Tam edecek şey hatırlamak.  Ne kadar çok kabul etmek istemesem de ben çok hata yaptım. Hala da aktif olarak yapıyorum ve yapmaya da büyük bir inatla devam edeceğim. Bu "biz insanlar hata yaparız" gibi bir genel hatalama süreci değil. Bu benim kendi spesifik hata yapma, hatayı görme, önce başkasını suçlama, sonra kendini suçlama ve hatayı düzeltmeye dair hiçbir şey yapmam...

 by Viet Thanh Nguyen, trl Duygu Akın, 2015, 30.12.2024 # Güzel başladı ama hala kafamın arkası çeviri kitap okumaktan sitemkar.  # Çok akışkan bir kitap, okuması güzel. Savaş, göçmenlik, vatandaşlık, ayrışma, politik görüş adına bir şeyler anlatıyor ama ne kadar derin anlattığından emin değilim. Bunların derinliğini hissediyorsun ama tam da göremiyorsun kitapta. He bu kadar derin şeyleri ne kadar anlayabilir insan yaşamadan o da ayrı bir konu tabi. Burada 2 tane kitap var. Bu iki kitap birbirlerinden farklılar ama ayrı değiller, hatta bir bakıma aynılar çünkü hiçbir şeyler ama aynı zamanda her şeyler.  İlk kitabı okuması çok güzel. Bir ondan bir bundan oluşu çok güzel, yaşadığı şeyleri sunuşu çok güzel, kadınları çok güzel, hem amerikan hem vietnam kültürü çok güzel, hem batı hem doğu verişi çok güzel, duygularındaki ikilikli kararlılığı çok güzel, yarım değil her şeyin iki katı oluşu çok güzel, lafını sakınmaması çok güzel, o problemli vicdanı çok güzel ve insan olmaya ...

 by Max Frisch, 1957, 30.10.2024 # Unutmuşuz la bu dili ya da hiç öğrenmemişiz zaten. # Sırf eski aşkını bulmak için eski dostunu arayan adam.  Başlarda kitapla hiç anlaşamadık, bir türlü yaklayamadım kitabı, kitap da beni. Hemm Almanca unutmaktan hem de kitabın anlattığı şeyi anlayamamaktan. Yaşananların rastgeleliğinden olsa gerek kitabın üstünde bir ciddiyetsizlik var sanki ya da bir gereksizlik hissi. Ama ne zaman Sabeth geldi kitabın her şeyi yerine oturdu. Tüm o rastgelelikler ve yaşanan saçmaca olaylar, tüm o mühendis yakınmaları falan her şey bir kalıba oturdu Sabeth'le beraber.  Çünkü bu kitap aslında Faber'in değil. O da diğerleri kadar bir yan karakter aslında, bir araç. Kitabın tüm ruhu, tüm soruları ve cevapları Sabeth'te saklı. Kitap sürekli ona o da sürekli kitaba yaklaşıyor bu yüzden de onsuz olan ilk kısımlar gidilen yerin bilinememesinden çok anlamsız hissettiriyor. O hem aşk, hem aşık, hem de aşk meyvesi, kitabın kırılma noktası, tarihin değiştiği yer, ...

 by Rob Letterman, 2019, 1h44min # Half-Life vibe'ı alıyorum neden # Çocuk hiç oynayamıyor ya. Görmediğin bir rol partneriyle oynamak zordur tamam da ondan alakasız da çok kötü oynuyor.  # Onun zıttı Ryan Reynolds sadece seslendirme yapmasına rağmen çok iyi oynuyor.  # Genel oyunculuk kalitesi çok kötü ya. Lise projesiymiş gibi bir oyunculuk var.  # Bir stajyer tek başına bu kadar bilgiye ulaşabiliyorsa bizim oğlana ne gerek var.  # Şimdiye kadar 100 defa ölmeleri gerekirdi.  Sanki ne kadar light bir film de olsan bu kadar kötü yazılmamalı ya. Hele hele bu son sahne beni çileden çıkarttı. Sanki ekstra bir sahne gibi duruyor filmin kompozisyonunda, hiçbir mantığı sebebi gerçekliği yok. Senelerdir görmediğin babanı, öldüğünü düşündüğün babanı bir Mewtwo bir Pikachu'nun içinden çıkarıyor o anda bir sahne yok ama ne alakaysa trenle gitmeye çalışırken salak saçma bir sahnemiz var. Birincisi bu çocuk niye gidiyor abi ne var arkada hiçbir bok yok babası var burada...

 by Naoko Yamada, 2016, 2h10mib # Utanarak söylüyorum ama sanırım ben de çocukken bir zorbaydım. Ağladım. Buradaki her karakterde kendimden parçalar görüyorum. Kendinden nefret etmeyi biliyorum. İnsanları üzmeyi biliyorum. Yaptıklarıma karşı kör olmayı biliyorum. Sorunlarımdan kaçmayı biliyorum. Yalnızlığı biliyorum. Yalnız bırakılmayı biliyorum. İnsanların gözlerine bakamamayı biliyorum. Her şeye son vermek istemeyi biliyorum. Ama kendini affetmeyi bilmiyorum.  Bu film yığıldı biraz üstüme. Altında ezildim biraz. Belki çocukluğuma öyle ya da böyle benzemesinden, belki de temaların kendi ağırlığından... ama ezildim. Burada o yaraların sarılmasını görmek iyi. Kendim için aynısını beklemek saçma. 26 yaşındayım ama hala bir liseli kadar yetişkinim hatta orta okul. Çünkü ben 10 yıldır falan yaşamıyorum. Ben sadece duruyorum, bir şeyler yapar görünürken bile bir stasis'in içindeyim. Bir kafesin içinden izliyorum her şeyi sadece.  95 04.02.2025